Bij systeeminnovatieve vraagstukken is kennis schaars, de toekomst onzeker en zijn de belangen van diverse partijen groot en uiteenlopend. Juist dan is de noodzaak groot samen duurzame oplossingen te zoeken. Voor het samenbrengen en begeleiden van deze partijen is specifieke kennis en vaardigheid nodig. Dat bleek ook in een gebiedsproces in het Zuidelijk Westerkwartier, dat startte in december 2003.
De belofte van een netwerk met verschillende partijen is innovatiekracht. Als deelnemers door hun betrokkenheid bij een (complex) probleem hun kennis, ervaring, creativiteit, middelen en talenten optimaal inzetten, kan dit leiden tot innovatieve oplossingen. Die belofte wordt echter niet altijd ingelost. In de diversiteit aan deelnemende partijen schuilt ook het risico op onenigheid, zeker wanneer ieder een eigen belang, doel en perspectief heeft. En dat is vaak zo, ook in het Zuidelijk Westerkwartier.
In het netwerk Zuidelijk Westerkwartier is ingezet op een sociaal leerproces waarbij wordt gewerkt aan reframing (verschuiven van inzichten en plaatsmaken voor nieuwe zienswijzen), onderling vertrouwen en committent. Voor een procesbegeleider is het de kunst de genoemde randvoorwaarden voor sociaal leren te creëren en te borgen vanuit een “vrije actor” rol. Dit heeft in de groep geleid tot meer bewustwording van de waarde van het landschap, de eigen cultuur en identiteit. Er is een locale actiegroep (LAG) opgericht – waardoor politiek-bestuurlijk commitment is gekomen – een Plattelandshuis geopend en er is ingezet op ontwikkeling van een Streekwerkplaats Westerkwartier. Het netwerk heeft daarmee – weliswaar na lange tijd – een flinke impact gekregen in het gebied.
Meer informatie: